Blog

Wil jij iedere maand geïnspireerd worden?
Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang iedere maand relevante artikelen, nuttige tips, leuke testjes en onderzoeken, inspirerende quotes en meer.

Ja, inspireer mij!

Leiderschapsfouten die je eenvoudig kunt voorkomen: deel 7

Jaja, organisaties moeten wendbaar zijn. Agile, Lean, Scrum, daar ben jij allang mee bezig. Maar methodes en processen maken nog geen wendbare organisaties. De ménsen moeten het tenslotte doen. Onze experts gidsen je langs de valkuilen van het nieuwe leiderschap.

Valkuil #1.‘Als we met Agile en Scrum gaan werken, worden we vanzelf wendbaar.’

De meest gestelde vraag vanuit organisaties is: ‘hoe kunnen we wendbaar worden?’ Een paar jaar geleden was de oplossing Lean. De laatste trend is Agile: zelfsturende teams zullen sneller reageren op vragen vanuit de markt. Maar volgens Corline van Reenen, Lead Consultant, is dat nog maar de vraag.

Corline: ‘Met het invoeren van werkprocessen zoals daily stand-ups en retrospectives alleen kom je er niet. Het gaat om de inner agility van de medewerkers.’ Om daadwerkelijk zelfsturend te worden, moeten medewerkers kunnen omgaan met onzekerheid, veel overleggen, echt openstaan voor feedback, snel kunnen schakelen en direct kunnen aangeven wat wel en wat niet lukt.

Gedeelde verantwoordelijkheid betekent dat teamleden voor succes echt van elkaar afhankelijk zijn. Terwijl de maatschappij juist veel individualistischer is geworden. ‘Dat is een grote omschakeling voor mensen,’ zegt Corline. ‘Als je daar niet aan werkt, zal Agile niet het gewenste succes opleveren. Ik geloof in teamleiderschap door het collectief. Maar om dat mogelijk te maken moeten de individuen ook heel gegrond zijn en in hun eigen kracht gaan staan.’

Valkuil #2. ‘Een merk moet je periodiek radicaal moderniseren’

Organisaties die niet wendbaar zijn, dreigen de strijd te verliezen. Zij worden ingehaald door snelle technologische veranderingen en globale concurrentie. ‘In boardrooms zorgt dit voor fear of missing out. Men gaat fors investeren in modernisering,’ weet Jan-Dirk den Breejen, Productmanager Leiderschap. ‘Maar dat kan de klant niet altijd waarderen.’

Zo werden in de jaren negentig de etalages en commercials van kledingketen C&A plotseling bevolkt door hippe kinderen en moderne tieners, gekleed in modieuze kleding. De leiding van het familiebedrijf besloot dat het in de voorste gelederen van de modebranche wilde meetellen en investeerde daar fors in. Nieuwe submerken ontstonden en met muzikale events werd in eigentijdse marketing geïnvesteerd.

Na enkele jaren besloot het management dat de strategie was mislukt. De consument linkte C&A onvoldoende aan de laatste mode en aan het topsegment. Het bedrijf nam zijn verlies en koos weer voor betaalbare kwaliteitskleding voor het hele gezin. Men reorganiseerde volgens de lean-principes en kon daardoor goedkoper zijn. En duidelijker. ’Door trouw te blijven aan zichzelf en vanuit daar te veranderen, wist de organisatie de omzet en winst weer te laten groeien.' Een oud voorbeeld misschien, maar met een actueel inzicht.

Valkuil #3. ‘Wij doen hier niet aan theedoekmanagement.’

Wie kent het niet: een echt- of huisgenoot die je zuchtend vraagt om de theedoek in de wasmand te stoppen. Zelfs als je deze ene keer de theedoek opruimt, is de ander niet tevreden, want volgende keer blijft hij gewoon weer liggen. Op jouw beurt erger jij je niet aan de theedoek, sterker nog je zag die hele theedoek niet. Je bent niet te beroerd om dat ding op te ruimen, dus het verwijt stoort je wel. En voor je het weet escaleert een onbenullige theedoek tot een ruzie.  

Huishoudens lijken in veel aspecten op zelfsturende teams. Petra Sevinga, Senior Consultant: ‘Omdat de theedoek geen eigenaar heeft, voelt niemand zich verantwoordelijk om hem op te pakken. Maar wie ziet dat het nodig is, krijgt het idee dat hij of zij de enige is die zich er druk over maakt. Agile teams komen steeds nieuwe ‘theedoeken’ tegen: klussen die blijven liggen omdat niemand zich er verantwoordelijk voor voelt. Corvee dat wel moet gebeuren.’

Petra weet ook de oplossing: ‘Bespreken, afspreken, aanspreken. Erger je niet aan ‘theedoeken’ en beschouw het als een onderdeel van het gezamenlijk leren. Naarmate een team meer zelfsturend wordt, zal vaker gesproken worden over theedoeken en hoe daarmee om te gaan. Dat is essentieel voor de veranderkracht van zelfsturende teams.’

Valkuil #4. ‘Alleen met regels en structuren wordt een afdeling een goedlopende machine.’

Bas was een prettige chef. De vaste functiekaders werden niet zo strikt genomen. Iedereen deed wat bij hem of haar paste. Dat veranderde toen Bas vervangen werd door Rens, een voorstander van wat hij ‘Lean Management’ noemde. Hij zette meteen alles naar zijn hand en vond de werkverdeling onprofessioneel en onoverzichtelijk. Rens nam de teamleden alle verantwoordelijkheid af. Processen en taken moesten beschreven worden en elk wissewasje vereiste zijn goedkeuring. Dit resulteerde in langere wachttijden, hogere kosten en minder service.

Uiteindelijk viel het team bijna uit elkaar door burn-out en vertrek. Rens had het allemaal niet meer onder controle. Daardoor stond hij open voor suggesties. Hij ging het gesprek aan met het team en vond nieuwe aansluiting. Samen zijn ze gekomen tot een goede werkverdeling, eigenaarschap en verantwoordelijkheden. Dat loste de teamfrustraties op.

‘Regels en structurering zitten in ons bloed. Met name bij de overheid en in het middenkader komen we vaak een op controle en beheersing gerichte “Rens” tegen,’ weet Jan-Dirk den Breejen, Productmanager Leiderschap. Er was een crisis voor nodig om Rens te leren meer oog te krijgen voor wat anderen belangrijk vinden. En in te zien hoe zij vanuit hun creativiteit en ervaring kunnen bijdragen.

Ontdek het nieuwe leiderschap

Jij snapt dat zelfstandige teams cruciaal zijn. Hoe kun je anders de uitdagingen van vandaag en morgen overwinnen? Je wilt je medewerkers coachen om zelfstandig en wendbaar te worden. Maar waar begin je? Bij jezelf! Met de opleiding Agile Leiderschap groei je in jouw rol als coachend leider.

Meer informatie

Lees verder

Zo leid je succesvol een verandering.

Richard Verhagen (hoofd inkoop bij Venator) werd gevraagd om een nieuwe inkoopafdeling op te zetten, omdat Venator onafhankelijk werd van Huntsman. De verwachtingen van Venator waren niet alleen hoog, maar ook anders dan de zakelijke inkoop die bij Huntsman werd toegepast. Verhagen zocht contact met Nicole Heupers, consultant en change-specialist bij Schouten Global. Zij moest Verhagen en zijn team helpen om de overgang tot een succes te maken.

Venator is een wereldwijd toonaangevend chemisch bedrijf. Ze spitsen zich toe op veilige, duurzame en verantwoorde ontwikkeling en productie van titaniumdioxide pigmenten en prestatie-additieven. Ze zitten op 25 locaties met in totaal meer dan 4.500 medewerkers. Hun klanten zijn verspreid over ruim 110 landen.

Duidelijke doelen en doelstellingen

Ieder verandertraject begint met het stellen van duidelijke doelen en doelstellingen. Daarom hebben Richard Verhagen en Nicole Heupers onderstaande doelen voor het Venator veranderprogramma opgesteld. Het programma moest:

  • Verhagen en zijn team helpen om de change succesvol en duurzaam aan te pakken
  • Relevant zijn voor het bedrijf en zich richten op de ‘wat’ en de ‘hoe’
  • Leiders van Venator ondersteunen, waardoor ze zo effectief mogelijk de verandering kunnen leiden en werknemers kunnen inspireren. De meeste leiders zijn 50 jaar of ouder. Ze moeten flexibel genoeg zijn om zelf met de verandering om te kunnen gaan en anderen te inspireren.
  • Inspireren en zo helpen om talenten binnen het bedrijf te behouden. Talenten krijgen de kans om betrokken te worden bij lopende veranderingen. Tijdens het programma moeten zij nieuwe vaardigheden leren en inzicht krijgen in hoe ze effectief om kunnen gaan met complexe veranderingen. Deze lessen moeten ze direct toe kunnen passen. 

Co-creatie

Venator en Schouten Global hebben het veranderprogramma samen ontworpen. Schouten Global vindt dat change-programma’s moeten worden geleid door onafhankelijke experts. Alleen zo wordt de verandering objectief en succesvol. Tegelijkertijd moeten binnen het bedrijf zelf veranderingen worden doorgevoerd. Daarom is de steun van Venator managers en medewerkers erg belangrijk. Het team heeft daarom besloten om het programma in de hele organisatie te implementeren.

Oprechte betrokkenheid

Terugkijkend zien we dat het veranderprogramma van Schouten Global veel voordelen heeft opgeleverd voor Venator. Richard Verhagen: “Wanneer je in contact komt met Schouten Global, merk je direct hun oprechte betrokkenheid. Hun hooggekwalificeerde consultants leiden je door het veranderprogramma. Hierdoor kan je bedrijf de beste beslissingen nemen. Bovendien leren je medewerkers veel over zichzelf. Als je een heel bedrijf wilt veranderen, moeten je leiders uit hun comfortzone stappen. Ze moeten verschillende benaderingen uitproberen en daar de voordelen van zien. Schouten Global ondersteunt die leiders tijdens dit proces.”

Drie kernprojecten

Elk bedrijf is anders. Daarom worden de verander-programma’s van Schouten Global voor elke klant op maat gemaakt. Samen met het team van leidinggevenden van Venator, werden drie essentiële kernprojecten geselecteerd om de overgang tot een succes te maken.

Project 1

Definieer een missie, visie, strategie en een meeslepend verhaal.

Project 2

Implementeer de ‘lean’ manier van werken: maak werkprocessen efficiënter en voer continu verbeteringen door.

Project 3

Definieer de klantcultuur en bouw een goed presterend team op.

Alle deelnemers werden verdeeld over de drie projecten. Het programma stimuleerde de deelnemers om op verschillende niveaus te werken:

  • Praktisch & direct toepasbaar
  • Disruptief, innovatief en buiten de comfortzone
  • Op basis van gedegen onderzoek en bewezen concepten

Het programma omvatte innovatieve manieren van werken en denken. Deze zijn gericht op de primaire doelstelling(en). Verhagen: “Het veranderprogramma is gericht op de ontwikkeling van de individuele medewerkers, maar ook op hun teamvaardigheden. Dit is erg goed in balans.”

De persoon, het team en de organisatie

“We gaan systematisch te werk om de verandering te realiseren”, legt Verhagen uit. “We werken continu op drie niveaus: op persoonlijk-, team- en organisatieniveau. Een van de oefeningen die we deden, was teambuilding. We moesten schapen hoeden. De oefening was gericht op teamprestaties en teambuilding. Door de voordelen van nauw samenwerken te ervaren, krijgt je team belangrijke inzichten over teamprestaties.

‘Help een leercultuur te creëren die deelnemers verantwoordelijk houdt voor hun individuele ontwikkeling’.

Met behulp van een evaluatiesessie werd het geleerde op persoonlijk-, team- en organisatieniveau concreet gemaakt. Alle deelnemers moesten hun ontwikkeling gedurende het traject presenteren. Hiervoor moesten ze zich richten op individuele, team-, project- en bedrijfsontwikkeling. De presentaties moesten concrete voorbeelden van hun bevindingen bevatten. Het doel van de sessie: een leercultuur helpen creëren die deelnemers verantwoordelijk houdt voor hun individuele ontwikkeling. Alle deelnemers ontvingen feedback van andere deelnemers. Zo werd een open feedbackcultuur binnen Venator gecreëerd.

Verhagen: “De consultant van Schouten Global is erg enthousiast, zeer gemotiveerd en betrokken, maar ook zeker veeleisend en uitdagend. De communicatie tussen Venator en Schouten Global is duidelijk en snel. Ze reageren snel op alles wat we vragen en ze geven ons uitsluitend relevante informatie.”

De persoon, het team en de organisatie

Verhagen: “Programma’s voor duurzame verandering hebben tijd nodig. Ook dit project zal nog geruime tijd duren. Tot nu toe hebben we het werkproces en het trainingsplan opgesteld en uitgevoerd. We hebben het proces geëvalueerd in termen van effectiviteit. Tenslotte hebben we actieplannen voor verbetering opgesteld.

Om onze focus op prestaties en vooruitgang te behouden, ontwikkelen we nu een KPI-dashboard. We hebben een Inkoop-benchmark uitgevoerd waarin we marktleiders en -achterblijvers vergeleken om de lat te leggen. We hebben een duidelijk inzicht in welke werknemers veranderen, en welke (nog) niet veranderen. Op basis van de feedback van een uitgebreide enquête blijven we onze prestaties verbeteren. Het team van leidinggevenden komt langzaam maar zeker in de categorie High-Performance terecht door de krachten te bundelen. We zijn goed op weg en we zullen ons pad van verandering voortzetten. Immers: de enige constante is verandering.”

Heb je een ontwikkelvraag voor jouw organisatie? Zoek je advies over verandermanagement? Neem dan vrijblijvend contact op met onze consultants.

Lees verder

Wijze woorden die je leven veranderen: deel 5

Moet je het doen met wat het leven je geeft? Of is het mogelijk om je eigen weg te bewandelen? Deze 3 mensen namen beslist het heft in eigen hand. En gaan op een unieke manier met (levens)veranderingen om.

Mark (66, bleef actief na zijn vervroegde pensioen) over het avontuur blijven aangaan.

‘Na 25 jaar als ambtenaar kon ik met vervroegd pensioen. Ik greep dat met beide handen aan omdat ik wat anders wilde in mijn loopbaan. Zonder plan reisde ik naar mijn geboorteland Zuid-Afrika. Ik ontmoette veel mensen en liet alles op mij af komen.

Een ramenwassersbedrijf was daar nog niet, dus het leek me wel wat om dat op te starten. Die verandering was voor mij het diepe waar ik graag in wilde springen. Het was zo anders dan ik gewend was. Gelukkig ben ik van nature een flexibel persoon en ga ik als een cowboy al het avontuur aan dat op mijn pad komt.

Het liep anders dan gedacht. Ik kwam een makelaar tegen en voor ik het wist hoorde ik mezelf zeggen: “Is dat wat voor mij?” Hij nam mij aan de hand en dat was natuurlijk een handige springplank. Alleen ik nam ongemerkt zijn werkwijze over, en dat was niet mijn werkwijze. Ik realiseerde me dat ik niet dicht bij mezelf was gebleven. Dus stopte ik ermee.

Ik ben weer terug in Nederland en voel me te jong om met pensioen te gaan. Ik wil nog van alles doen en spring weer in het diepe als tekstschrijver en emigrantencoach. Als je bereid bent ergens energie in te steken, naar jezelf luistert en positief blijft, kun je alles aan. Of je nu 26 bent of 66.’

Mariëlle (43, werkt bij een organisatie die constant beweegt) over ruimte durven geven aan verandering en aan anderen.

‘In mijn functie is de noodzaak van veranderen en meebewegen groter dan voor een ander. Binnen een beursgenoteerd bedrijf worden continu beslissingen genomen over de balans tussen finance, mensen en milieu. Ik heb een maatschappelijke rol, dus ben gewend aan verandering. Ik merk vaak dat ik al op het volgende station ben, terwijl anderen überhaupt nog op de trein moeten stappen.

Dan zit er niets anders op dan de trein terug te nemen en samen de volgende te pakken. 

Het raakt mij dat er in Nederland 250.000 kinderen zijn die zonder ontbijt en lunchpakket naar school gaan. Dat moet anders. Daarom heb ik vanuit mijn rol een stichting opgericht om deze kinderen een kans te geven. Ik wil namelijk dat wat ik doe, ertoe doet in de wereld. Dus omarm ik alle positieve veranderingen op maatschappelijk vlak om mijn doel voor elkaar te krijgen. 

Ik hanteer een simpele regel: als je een beslissing maakt, ga bij jezelf na of je het ook een goede beslissing voor jezelf zou vinden. En ik stel altijd de balansvragen: Maakt het de wereld mooier? Zijn onze klanten tevreden? Is mijn collega blij? Durf ruimte te geven aan veranderingen. Ze gebeuren toch en zijn nodig om te innoveren voor de wereld. Ga voor win-win door er zelf ook van te groeien en anderen te laten shinen.’

Babette (13 jaar, middelbare scholier) over je niets aantrekken van hoe lang anderen doen over leren.

‘Ik had wel verwacht dat ik het druk zou krijgen met alle SO’s en proefwerken op de HAVO/VWO. Maar dat het zo veel zou zijn, dat vind ik moeilijk. Daar word je niet op voorbereid op de lagere school. Ook was ik in het begin zenuwachtig omdat ik bang was geen aansluiting te vinden bij andere kinderen. Nu weet ik… het komt wel goed.

Het eerste jaar is gemixt. Ik ging ervan uit dat ik VWO wel aankon, maar volgend jaar ga ik HAVO doen. Die gedachte alleen al geeft me rust. Ik weet dat ik goede cijfers ga halen en wat ik kan verwachten. Ik kan altijd nog VWO doen. Voor nu wil ik het fijn hebben en inmiddels heb ik leuke vriendinnen.

In het begin wist ik niet wat ik moest doen. Ik ontdekte dat ik echt hard moet leren voor een goed cijfer. Het zou fijn zijn als ik makkelijker kon leren, maar ik heb het geaccepteerd. Ik leerde leren. En plannen. Mijn moeder hielp mij daarbij. Per vak bedenk ik nu: wat is de stof? Hoeveel dagen heb ik nodig? Wat vind ik moeilijk? Ik plan alles in.

Je moet niet luisteren naar hoe lang anderen doen over leren. Kijk voor jezelf wat je nodig hebt. En neem een dag vrij! De zaterdag is voor hockey en daarna niks. Dan kan ik me even opladen. Op zondag plan ik de week vooruit en dan kan ik weer knallen.’  

Meer verhalen lezen?

Sla dan vooral deel 4 in deze reeks niet over! Lees nog meer verhalen van mensen die op hun eigen, unieke manier met verandering omgaan.

LEES OOK DEEL 4

Lees verder

Column #6: ‘Routines kunnen gevaarlijk zijn.’

Rust, reinheid en regelmaat. Freek van Kraaikamp (34) gaat er goed op. Maar hij betaalt ook een hoge prijs voor zijn routines. Hoe balanceert hij regelmaat met spontaniteit en spanning? In deze serie deelt Freek maandelijks zijn levenservaringen.

Vrijdagmiddag kickboksen, daarna de kroeg in. Zaterdag uitslapen, daarna drie kranten lezen. Zondag sporten, een lange wandeling en alvast wat koken. Maandag laat thuis. Dinsdagavond sporten. Woensdag date night. Donderdag sporten. Stiekem gedij ik best wel goed op rust, reinheid en regelmaat. Hoewel mijn moeder stiekem altijd op deze ontwikkeling heeft gehoopt, schuilt er ook een gevaar in.

Er mist iets

Ik ga zo al een paar maanden heel steady door het leven. De rust kruipt zo langzaam in mijn lijf en in mijn hoofd. Ik ben fitter, helderder en merk oprecht dat ik fysiek en mentaal sterker en stabieler begin te worden. Alleen merk ik ook dat ik door het hele bewuste leven soms ook wat mis. In creativiteit en in drive. Want als alles in cement gegoten is, dan is er weinig ruimte voor creativiteit.

Een leven lang kind zijn

Hier schuilt misschien wel de valkuil in deze levensfase achter. Hoe houd je het leven spontaan en spannend, wanneer je met meer regelmaat wilt leven? Want ‘volwassen leven’ is één ding. Maar ‘volwassen worden’ is iets anders. Met alle liefde wil ik volwassen leven, maar stiekem hoop ik dat ik nooit volwassen wordt. Een leven lang kind, dat is mijn grote droom.

Zo blijf je nieuwsgierig en open staan voor verandering. Zo durf je fouten te maken en tijd te verknoeien. Je mag alles, maar moet niets. Ergens moet er dus een middenweg zijn. Want als ik me volledig committeer aan rust, reinheid en regelmaat. Dan ben ik vooral bang dat ik uiteindelijk ‘dingen ga doen, omdat ik ze altijd zo doe.’ En dat is mijn allergrootste angst.

De routine verstoren

Het is dus zoeken naar een balans. Alleen blijft die soms moeilijk te vinden, omdat volwassen worden vaak grote keuzes met zich meebrengt. Het is vaak het een, óf het ander. Toch denk ik dat die grote, definitieve keuzes voor mij niet gaan werken. Laat mij maar een kind zijn, in een volwassen wereld. 

Tegenwoordig probeer ik dus mijn rust, reinheid en regelmaat bewust te verstoren. Ik fitness soms overdag, om in de avond langer door te werken. Ik ga naar een potje voetbal op de vrijdagavond, in plaats van de kroeg op de hoek. Ik verstoor de rust om de spontaniteit te behouden. Dat is goed voor de creativiteit en vooral voor mezelf. Door de rust te verstoren zorg ik dat het op deze lange termijn bestendig wordt. Ik ben dus bewust voor onrust gaan kiezen.

Want 24/7 rust, regelmaat en reinheid, daar word ik pas echt onrustig van.

Lees verder

Wijze woorden die je leven veranderen: deel 4

Of je nou zelf verandering opzoekt of er tegen je zin mee wordt geconfronteerd. Grote kans dat het stress, frustraties en vermoeidheid met zich meebrengt. Klinkt bekend? Lees dan deze inspirerende inzichten van mensen die op hun eigen, unieke manier met verandering omgaan.

Joey (32, autistisch spectrum) over loslaten op de juiste momenten en meegaan met de flow.

'9 verhuizingen, 4 opleidingen en 5 werkgevers. Zo vaak ben ik van koers veranderd in mijn volwassen leven. Positieve veranderingen, die ik dikwijls zelf initieerde. Maar makkelijk? Dat was het bepaald niet.

Bij elke nieuwe wending zakten de wallen tot m’n knieën en keerde mijn maag zich om. Deed ik er wel goed aan? Ik pluisde alles uit, hopend dat daarmee de zorgen zouden verdwijnen. Maar dat gegraaf maakte het alleen maar erger. Er waren tenslotte zo veel scenario’s. Zo veel risico’s. Tientallen uren heb ik onnodig wakker gelegen, want de realiteit pakte toch anders uit.

En dat was alleen nog maar bij veranderingen die feitelijk mijn eigen schuld waren. Dingen die me overkwamen, leidden regelmatig tot paniekaanvallen, hysterische telefoontjes en zakdoekjes vol tranen. Tot iemand tegen me zei: “Je bereikt daar niets mee.” Ze had gelijk.

Maak je alleen druk om dingen waar je controle op hebt of die je kunt beïnvloeden. Alles wat buiten je grip valt, verdient je aandacht niet. Je kunt er toch niets aan doen. Door dat inzicht schiet ik niet bij voorbaat meer in de stress, laat ik dingen op z’n beloop en kan ik me schikken naar de situatie. En dat levert veel meer op dan dat heftige verzet ertegen. Rust. En ik durf te zeggen zelfs geluk.'

Heleen (42, werkt in een zelfsturende organisatie) over zelfkennis en durven toegeven als iets niet bij je past. 

‘Ik heb altijd in hiërarchische organisatiestructuren gewerkt en me daarin nooit geremd gevoeld. Bij toeval kwam ik in een zelfsturende organisatie terecht, wat mij betreft een sympathieke structuur, passend bij deze tijd. Toch heb ik ook de nodige frustratie ervaren.

Met name het nemen van beslissingen ging niet efficiënt, merkte ik. Om te voorkomen dat ik de indruk wekte het systeem niet te respecteren, stelde ik me lange tijd terughoudend op en ging ik mee in de gebruiken. Maar zonder afspraken over besluitvorming kun je lang doorpraten voordat een knoop wordt doorgehakt. Mijn aanvankelijke enthousiasme ging snel op zijn retour omdat ik niet het succes van vooruitgang proefde.

Ik vond mijn weg weer door de roze olifant te benoemen, structuur aan te brengen en transparant te blijven in mijn communicatie. Ik maak nu aan het begin van elk project afspraken over doelen, resultaten en wie de rol van lead heeft, maar ook: waar mag ik jou op aanspreken en jij mij?

Door de werkwijze te beïnvloeden, kon ik weer gedijen. Zelfsturing is niet weggelegd voor iedereen. Zelfkennis is noodzakelijk. Je hoeft echt niet alles te kunnen of willen. Als het niet bij je past, durf dat dan vooral aan jezelf toe te geven. Alles is oké, zolang je doet wat voor jou werkt.’

Daniël (26, probeert continu nieuwe dingen uit) over doorzetten juist op het moment van tegenslag.

‘Ik heb nog nergens langer dan twee jaar gewerkt. Als ik iets graag wil, ben ik hyperobsessed. Ik steek er tijd en effort in om het goed te kunnen. Totdat ik het kunstje door heb, dan ben ik snel uitgekeken. Of het nu marketing, sales of recruitment is. Ik wil continu geprikkeld raken. Dat is prettig en vermoeiend tegelijkertijd.

In het begin is alles nieuw en leuk. Totdat ik het gevoel heb dat ik in een routine terecht kom. Ik ben wel eens jaloers op mensen die hier tevreden mee zijn. Hoewel ik de gedachte eraan alleen al angstaanjagend vind.

Mijn familie emigreerde van Portugal naar Nederland. Jezelf blijven uitdagen is iets wat ik vanuit huis heb meegekregen. Als ik iets wil bereiken, gebeurt het ook. Het maakt me niet uit hoe, hoe lang het duurt of hoeveel er mis gaat. Veel mensen willen iets, maar haken af als het tegenzit. Terwijl… in het leven pakt iets vaak anders uit dan je had gewild. De kracht zit erin om juist op dat moment door te zetten. Achter elk succes zitten talloze tegenslagen.

Werkgevers beloven vaak van alles. Als je geluk hebt, komen ze de helft na. Mijn huidige werkgever weet dat ik mezelf continu wil ontwikkelen, dus krijg ik alle ruimte om trainingen te volgen en nieuwe dingen te blijven doen. Supertof. Voorlopig zit ik hier goed.’

Meer verhalen lezen?

Sla dan vooral deel 3 in deze reeks niet over! Lees de verhalen van mensen die - soms tegen alle verwachtingen in - op hun plek terechtkwamen. 

LEES OOK DEEL 3

Lees verder

Dennis over Co-Active coachen: “De coachee praat niet met mij, maar met zichzelf.”

Het kostte tien jaar voordat Dennis Strik (51) het juiste carrièrepad insloeg. Wie hem nu hoort praten, luistert naar een man met veel liefde voor zijn vak. Ontembare glimlach: check. Glimmende ogen: check. Een interview over zingeving vinden en opgeleid worden tot Co-Active coach.

Hij kreeg zomaar een baan aangeboden. Een te makkelijke beslissing, bekent Dennis. “Als ik destijds een coach had gesproken die mijn motivatie afpelde, had ik mezelf een omweg bespaard.” Na een studie Engels aan de Vrije Universiteit Amsterdam en een uitwisseljaar aan University College London rolde hij bij die laatste in een deeltijd academische baan. Daar viel hij prooi aan de comfortzone, ondanks signalen dat de baan niet volledig bij hem paste.

In de volgende tien jaar raakte Dennis steeds meer gefrustreerd door de groeiende administratieve druk en rigide hiërarchie binnen de academische wereld. Toch haast hij zich te zeggen dat er ook lichtpunten waren. “Inhoudelijk was m'n werk heel interessant en ik mentorde de eerstejaarsstudenten; jonge mensen die voor het eerst zelfstandig woonden en voor lastige keuzes stonden. Ik vond het heerlijk ze daarbij te helpen.”

Wat doe ik hier nog?

Toen er een Nederlandse liefde in zijn leven verscheen, werd Dennis geconfronteerd met de vraag: wat doe ik hier nog? Hij nam afscheid van Londen, laadde zijn bezittingen op de veerboot naar het vasteland en begon fulltime te ondertitelen als freelancer. Werk dat hij eerder al naast zijn baan deed om de Britse huizenprijzen tegemoet te komen. Die zet was puur praktisch. Dennis ervaarde het ondertitelen als leuk, maar in gelijke mate afstompend. Dus wat toen?

Bij de zoektocht die volgde, viel het kwartje tijdens een gesprek met een Amerikaanse vriend – een Co-Active coach. Het werk als mentor waar Dennis voor gevallen was, had een naam: coachen. De Co-Active (CTI) opleiding volgde kort daarna. “Ik voelde onmiddellijk: dit is het. Veel andere coachmethodes draaien om mensen in beweging krijgen. Maar daarvoor moet je eerst weten wát iemand beweegt. Drijfveren vinden, zelf de regie nemen en bewuste keuzes maken, dat is het doel van Co-Active coaching.”

Kan ik hier geld voor vragen?

Onzeker over zijn keuze was hij dan beslist niet, over zichzelf wel. Met een leergierig en alert publiek in de trainingszaal moest hij tijdens de opleiding zijn peers coachen. “Oóóh, doodeng was het,” herinnert hij zich. “Mijn hartslag schokte echt door mijn lichaam. Maar toch wilde ik meer. Meer leren. Verder verdiepen. Mezelf voorbijstreven. Dat zei me dat ik op de juiste koers zat. Er was een deur opengegaan waar ik doorheen wilde.”

Ook toen Dennis na de opleiding zijn bedrijf Prosper Coaching begon, bleef hij wat terughoudend. Vragen als ‘Doe ik het wel goed?’ en ‘Kan ik hier wel geld voor vragen?’ leidden ertoe dat hij vooral mensen coachte die naar hém toekwamen. Dat veranderde na het behalen van zijn Co-Active Certification. “Dat gaf me de bevestiging die ik zocht: ik heb het coachen in de vingers.”

De cirkel doorbreken

Door nadrukkelijker te netwerken en relaties op te bouwen, kon Dennis binnen een paar maanden fulltime als coach garant staan voor zijn levensonderhoud en de freelance-ondertitelklussen opgeven. “Sommige coachen geven aan dat ze het te zwaar vinden om de hele dag gesprekken te voeren, maar ik kan er niet genoeg op een dag plannen!” lacht hij. “Er ontstaat zoveel energie, vooral wanneer de coachee een aha-moment beleeft.”

Voor die inzichten weigert Dennis echter de credits te nemen. “Ik vind het zo gek als ik uitgebreid bedankt word,” zegt hij bijna verontschuldigend. “De coachee praat niet met mij, maar met zichzelf. Ik ben alleen degene die de vragen stelt.” Coaching draait om zelfinzicht krijgen, niet om de coach inzicht te geven zodat hij de coachee met een kant-en-klaar recept de deur uit kan sturen. De cirkel doorbreken zonder iets voor te zeggen of – helemaal ondenkbaar bij Co-Active coachen – iets voor te schrijven.

Verandering vanuit eigen regie

Co-Active coaching past dan ook perfect in de huidige tijdsgeest van het maakbare leven en eigen verantwoordelijkheid. Toch kloppen coachees in eerste instantie wel regelmatig aan voor antwoorden-op-recept. Wij mensen worden tenslotte van kleins af aan verteld wat het beste is voor ons. De boodschap dat de coachee het zélf gaat doen – onder begeleiding van Dennis – wordt meestal met veel enthousiasme ontvangen. “Dat is ook waarom ik mezelf transformational life-leadership coach noem. Niet om fancy te doen, maar om duidelijk te maken dat het gaat om verandering vanuit zelfregie.”

Wat raadt hij anderen aan die een carrièreswitch naar coaching overwegen? “Als je met het idee van coaching speelt, zit er iets in jou dat naar boven wil komen. Je wéét het eigenlijk al; proef ervan, gun jezelf die kans. En blijkt het onverhoopt toch niets voor je, dan is de Co-Active opleiding nooit verloren. Wat je leert over met elkaar omgaan, communiceren, samenwerken, dat blijft je altijd bij.”

Lees verder

Wijze woorden die je leven veranderen: deel 3

Niet alleen ontdekken wat je wilt, maar er ook daadwerkelijk komen. Het lukte deze 3 mensen, soms tegen alle verwachtingen in. Lees hun inspirerende verhalen over herintreden na jarenlang thuiszitten, voor jezelf beginnen in een ander vakgebied en een sabbatical nemen aan de andere kant van de wereld.

Mirjam (56, bouwkundig tekenaar) over herintreden na 5 jaar werkloos te zijn geweest.

‘Na 25 jaar als tekenaar bij een productiebedrijf sloeg de crisis toe. Op mijn 50e werd ik ontslagen en een nieuwe baan vinden bleek allesbehalve makkelijk. Overal werd ik afgewezen. Voor functies op hbo-niveau was mijn werkervaring te eenzijdig doordat ik maar op één plek had gewerkt. Voor lagere functies vonden ze me te hoog opgeleid; ik zou het vast niet lang leuk vinden.

Uiteindelijk zat ik 5 jaar thuis. 5 jaar waarin de ontwikkelingen doorraasden. Op het moment dat ik het bijna opgegeven had, kwam ik via een bemiddelaar terecht bij het architectenbureau waar ik alweer een half jaar stageloop. Hier krijg ik de kans on the job mijn competenties bij te spijkeren. Ik maak kennis met nieuwe tekenprogramma’s, leer over duurzaam bouwen, en dat alles in mijn eigen tempo. Nu krijg ik nog een stagevergoeding, ik hoop op een vaste baan!

Tegen mensen die al jaren op dezelfde plek zitten zou ik willen zeggen: zorg dat je je breed ontwikkelt en bijblijft. Dat maakt je flexibeler. Mocht je, zoals ik, na jaren concluderen dat je ingehaald bent door de veranderingen: denk niet dat het klaar is. Vraag hulp, accepteer dat je niet meteen op je oude niveau instroomt en laat zien dat je een inhaalslag wilt maken. Ik verzet inmiddels weer nuttig werk. Een heerlijk gevoel.’

Femke (40, ruilde haar dienstverband in voor een freelance bestaan) over zekerheden opgeven in onzekere tijden.

‘Al járen was ik HR-adviseur. Maar wilde ik dit blijven doen? Paste schrijven niet beter bij me? Ik besloot naast mijn parttimebaan te gaan werken als zelfstandig tekstschrijver, om na een paar maanden al te merken dat het ondernemerschap om focus vroeg. Weg vastigheid, salaris en pensioen. Hallo uurtarieven, verzekeringen en acquisitie!

Ik begon voor mezelf in een nieuw vakgebied, dus moest me bewijzen. Door erop los te netwerken, groeide mijn klantenbestand. En het allerbelangrijkst: ik genoot! Terwijl ik midden in een scheiding zat – niet de meest stabiele periode – zette ik mijn eigen bedrijf op poten. Soms dacht ik even: wat als ik volgende maand geen klussen binnenhaal? Om er meteen weer op te vertrouwen dat het goed zat. Want dat zat het.

Omdat ik werk waar én wanneer ik dat wil, voelt het minder als werken. Zijn mijn zoons bij papa of op school, dan zit ik op kantoor. Mis ik overdag een keer inspiratie, dan neem ik ’s avonds de laptop op schoot. Die vrijheid en flexibiliteit zou ik niet meer willen missen. Aangezien ik doe waar ik goed in ben, geloof ik erin. Vanaf het begin. Twijfel je over een switch? Laat angst of onzekerheid je nooit tegenhouden. De positieve energie die je krijgt van doen wat je leuk vindt, is zo veel meer waard!’

Yasmine (30 jaar, zegde haar baan om op te reizen) over het onbekende tegemoet gaan juist op het moment dat alles lekker loopt.

‘Beiden een bovenmodaal inkomen, leuk leven, regelmatig op reis en toch… vier weken vakantie was voor ons niet genoeg. We wilden voor lange tijd naar het buitenland, andere culturen ontdekken en niet weten wat de volgende bestemming is. Tijdens een date night keek mijn vriend me aan en zei: “Zullen we er gewoon voor gaan?”

Mijn baan opzeggen en vrienden en familie achterlaten, mijn veilige basis, dat leverde een gezonde spanning op. Niet omdat ik bang was ze te missen, meer het besef van de impact die veranderingen op je leven hebben. Juist daarom voelde het als het goede moment: we wilden niets ontvluchten en ons heerlijke leven verruimen door het onbekende tegemoet te gaan.

Drie maanden was het plan, maar dat bleek te kort voor onze bucketlist. We dachten: als we het doen, dan ook goed. We blijven reizen tot we er geen zin meer in hebben of het geld op is. Inmiddels zijn we al ruim een jaar weg en werken we nu in een B&B in Australië om geld te verdienen om weer verder te reizen.

Alles verandert continu. Houd niet vast aan zekerheden en gewoontes, wees niet bang om af te wijken van de gebaande paden en zie veranderingen als een nieuwe kans. Ik vind het belangrijk om niet stil te staan en mezelf te blijven ontwikkelen. Echt, ik voel me on top of the world!’

Meer verhalen lezen?

Sla dan vooral deel 2 in deze reeks niet over! Drie verschillende mensen delen hun verhaal over de juiste prio's stellen, focus houden en komen waar je wilt zijn.

LEES OOK DEEL 2

Lees verder

Leiderschapsfouten die je eenvoudig kunt voorkomen: deel 6

Keuzes maken, knopen doorhakken, koers bepalen. Een alledaagse bezigheid voor het management. En een die nogal eens verkeerd gaat, met grote gevolgen voor de organisatie en de mensen die er werken. Onze experts gidsen je daarom langs de valkuilen van het nieuwe leiderschap.

Valkuil #1: ‘Als een verandering niet aanslaat, moet je snel iets anders proberen.’

Het duurt drie maanden om een verandering te bedenken, zes maanden om het middelmanagement mee te krijgen en een jaar om de verandering door te voeren op de werkvloer. ‘Als het tempo van de top zich niet aanpast aan de werkvloer, krijg je paniekvoetbal,’ zegt Wim Geerts, Senior Consultant.

In de praktijk ziet Wim vaak dat managementteams hun organisaties niet genoeg tijd geven om een verandering te omarmen. Lukt het niet meteen, dan wordt er snel iets anders geprobeerd. ‘Dat zorgt er niet alleen voor dat het plan niet slaagt, maar geeft medewerkers ook het signaal dat dit soort veranderprojecten niet belangrijk zijn.’ Daardoor stuiten nieuwe plannen op nog meer weerstand op de werkvloer.

Het advies van Wim: ‘Kies zorgvuldig welke veranderingen écht essentieel zijn, en geef die plannen meer tijd, ruimte en ondersteuning.’ Soms kun je ook beter afblijven van dingen die prima lopen. Misschien levert het veranderen van bepaalde routines en werkprocessen in theorie wel wat op. Maar weegt dat op tegen de destabilisering die een reorganisatie teweegbrengt? Dat wordt volgens Wim maar al te vaak onderschat. 

Valkuil #2: ‘Verandering begint met een roadmap van A tot Z.’

Veel leidinggevenden pakken verandering aan door een gedegen stappenplan van A tot Z uit te werken. Maar in de praktijk werkt gedetailleerd vooruitplannen lang niet altijd. Volgens Corline van Reenen, Lead Consultant, heeft het vaak meer zin om je aandacht te richten op het hier en nu dan op een stip op de horizon. ‘Verandering komt niet alleen door een doel na te jagen, maar vooral door te focussen op het hier en nu. Wat gaat er al goed, en wat kan je nu meteen proberen anders te doen?’

Veranderkracht begint met zelfbewustheid, observatie en reflectie. Word eerst maar eens bewust van het eigen gedrag en het gedrag van het team. Welke gewoontes en patronen keren dagelijks terug en wat vind je daarvan? Wat werkt, en hoe kun je ongewenste patronen doorbreken? Zo zet je steeds een stapje in de juiste richting. Het effect van kleine maar concrete stapjes is vaak vele malen groter dan het effect van grote, abstracte plannen. Dat geldt voor mensen, maar ook voor organisaties.

Als leider kun je alleen echt verandering aanjagen door steeds opnieuw te evalueren wat de huidige situatie is en wat er beter kan. Zo speel je in op ontwikkelingen die je onmogelijk had kunnen voorzien. Corline: ‘Wil je veranderen? Leef dan meer in het heden dan in de toekomst.’

Valkuil #3: ‘Bij verandering is het alles of niets. Het moet direct succesvol zijn’

Succesvolle innovatie betekent gecalculeerde risico’s nemen. Neem Michael Eisner. Na het overlijden van Walt Disney ging het slecht met het concern. Eisner wilde net als zijn fameuze voorganger groei creëren door risicovolle mega-investeringen in themaparken. Hij tekent een droomcontract met Frankrijk en de winst voor het 1e jaar wordt op $600 miljoen begroot.

Maar direct starten de problemen. Protesten door vakbonden, lokale boeren, communisten, intellectuelen en financiële doemdenkers starten. De kosten voor de bouw en de scholing van 12.000 medewerkers reizen de pan uit. De openingsdag van het themapark trekt niet de verwachte 500.000 bezoekers, maar slechts 20.000. De aantallen blijven tegenvallen door de recessie en een ongeluk met de achtbaan. Het aanloopverlies loopt op tot een half miljard dollar en het themapark wordt in de media al failliet verklaard. Maar na 2 jaar trekken de bezoekersaantallen plots aan. Disneyland Parijs wordt een van Europa’s topattracties.

‘Falen en succes liggen dicht bij elkaar. Maar een visionaire leider met doorzettingsvermogen weet het dubbeltje naar de juiste kant te laten rollen,’ zegt Jan-Dirk den Breejen, Productmanager Leiderschap. Gooi niet te snel de handdoek in de ring, maar geef de verandering tijd om te rijpen.

Valkuil #4: ‘Vergeet het verleden, vanaf nu moet het helemaal anders.’

Veel organisaties hebben te maken met een voortdurend veranderde omgeving. Het resultaat is dat hun stip op de horizon ook steeds sneller verschuift. Volgens Petra Sevinga, Senior Consultant, wordt het daarom steeds belangrijker medewerkers mee te nemen in die ontwikkeling. Want wie gelooft nog in een manager die vanaf een zeepkist vertelt hoe het jaar eruitziet, terwijl dat volgende maand alweer anders is?

‘Leidinggevenden kijken naar de toekomst en bouwen aan een gezamenlijke visie,’ zegt Petra. ‘Maar zoek wel de juiste toon. Ongewild kun je flink de fout in gaan.’ Stel, je bent een medewerker die de afgelopen twintig jaar met hart en ziel werkte. En dan zegt manager nummer zeven: ‘vanaf nu wordt dit team agile, we gaan straks flexibel om met onze klant en bedienen de klant dan echt!’ Dan hoor je als ervaren medewerker: dit team leek wel een bureaucratie en de klant bedienen deden we er een beetje bij.

Zo jaag je mensen – onbedoeld – tegen je in het harnas. ‘Elke medewerker heeft in het verleden zijn steentje bijgedragen, naar beste eer en geweten. Gun mensen die credits. Beschrijf wat er goed is aan hoe er op dit moment wordt gewerkt, en positioneer vervolgens de toekomst als een vergrotende trap daarvan.’

Ontdek het nieuwe leiderschap

Jij snapt dat zelfstandige teams cruciaal zijn. Hoe kun je anders de uitdagingen van vandaag en morgen overwinnen? Je wilt je medewerkers coachen om zelfstandig en wendbaar te worden. Maar waar begin je? Bij jezelf! Met de opleiding Agile Leiderschap groei je in jouw rol als coachend leider.

Meer informatie

Lees verder

Column #5: ‘Je beslissingen zijn vaak niet helemaal zuiver.’

Een groot feest, dikke auto of perfecte Instagramfoto. Wie houd je nou eigenlijk voor de gek? Freek van Kraaikamp (34) ondervond zelf hoe vaak hij dingen deed voor de buitenwereld. En zichzelf daarbij vergat. In deze serie deelt hij maandelijks zijn levenservaringen.

Vroeger had ik een hele vervelende eigenschap. Zo vierde ik mijn verjaardag altijd in een grote kroeg, een keer zelfs in een halve discotheek. Dan stampte ik er tientallen kameraden in waarvan ik sommige al maanden niet meer had gezien. De hele avond en nacht rende ik van hot naar her.

Iedereen vond het leuk, behalve ik. Want als je met iedereen een beetje praat, dan praat je met niemand. De kwantiteit was hoog; de kwaliteit belabberd. En toch deed ik het ieder jaar weer. En waarom? Met terugwerkende kracht kan ik bekennen dat ik het vooral deed omdat ik het ‘stoer’ vond dat er meer dan honderd mensen op mijn verjaardag waren.

Onzuivere beslissingen

Het is safe to say dat ik van jongs af aan niet de meest ‘zuivere’ beslissingen heb genomen. Want laten we eerlijk zijn, die verjaardagen waren vaak stom. Ik kwam afgemat thuis. Had niemand echt gesproken en me ook niet echt jarig gevoeld. Het was veel beter geweest om die jongens los van elkaar te zien, en mijn geboortedag te vieren met de mensen die het dichtst bij me stonden.

Dan had ik een leuke verjaardag gehad en de mensen die het het meest verdienden ook. Nu was het eigenlijk van alles net niks. Maar ja, dan kon ik achteraf niet zeggen dat het zo druk was geweest op mijn feest. Die reflex herken ik nog steeds in mijn omgeving, en in mezelf.

Mijn dertigersbuikje

Het is een reflex die ik haat, omdat het nergens toe leidt. Zo ga ik vanuit een intrinsieke motivatie om fitter te worden naar de sportschool. Maar na zes weken begint mijn dertigersbuikje langzaam te slinken en komt mijn ‘goddelijke twintigerslichaam’, heel, heel erg ver in de verte weer een beetje in zicht.

Met dat vergezicht in het oog verlies ik de focus op het doel waar ik in eerste instantie voor ben gaan sporten. Ik laat de cardio schieten om direct in de gewichten te gaan hangen. Dat is dan dus weer die hatelijke reflex in mezelf.

Instagrammable meals

Ook om mij heen zie ik mensen onzuivere keuzes maken. Of het nu zakelijk is, of privé. Of het nu de nieuwere, dikkere leaseauto is of dat hatelijke filmen tijdens een concert. Of de Instagrammable, een woord dat de autocorrectie in Google Docs direct herkent, #meals die je op je timeline zet. Bij heel veel keuzes die ik mensen om mij heen zie maken, denk ik dan ook: doe je dit nu voor jezelf, of de buitenwereld? 

Waarom doe ik dit?

Om deze reflex tegen te gaan, probeer ik me op een vrij regelmatige basis de hele simpele vraag te stellen: waarom doe ik dit? Hoe simplistisch en kort door de bocht het ook mag klinken. Het werkt. Fitness ik nu voor dat Adonislichaam, of voor de rust in mijn hoofd? Vier ik mijn verjaardag nu voor mezelf, of voor een ander? Beide antwoorden zijn goed, mits ze maar zuiver zijn. 

De mening van iedereen

Persoonlijk ben ik er heilig van overtuigd dat we onze keuzes massaal en veel te veel laten beïnvloeden door de buitenwacht. Of het nu je collega’s, je vrienden, je familie of je online volgers zijn. Iedereen heeft een mening. Het is alleen aan jou om te bepalen hoeveel waarde je daaraan hecht.

Lees verder

Door deze valkuilen komt jouw droom niet uit

Waarom lukt het anderen wel hun droom te vervullen, terwijl de jouwe nog altijd in de ijskast staat? Waarschijnlijk omdat zij deze 7 valkuilen wisten te ontwijken. Wees getroost, met hulp van deze tips ben jij de volgende die de champagnefles open trekt.

#1. Je droom in drievoud vastleggen

Onderweg naar de eindstreep krijg je beslist nieuwe inzichten en ideeën. Het is dan ook normaal dat je droom of delen ervan veranderen. Of dat blijkt dat je beter een andere weg kunt nemen.

Je plannen bijstellen is oké. Als je terug naar de tekentafel gaat, kan je jouw doel blijven aanscherpen en dichterbij jezelf en wat je echt wilt komen. Jij groeit immers als mens en je dromen veranderen mee.

#2. Luisteren naar je afkeurende stemmetje

Jezelf pushen is goed. Succes komt immers niet gratis aangewaaid. Maar jezelf verwijten maken is onconstructief. Bedenk dat elk stapje er een is en ook de volgende in gang zet. Veel doelen zijn voor de lange termijn en gaan dus net zo langzaam vooruit als de rij voor de paspoortcontrole.

Door ook je kleine successen te vieren komt er dopamine vrij. Hierdoor blijf je gemotiveerd om de finish te halen, in plaats van jezelf te verwijten dat je er nog niet bent.

#3. Weigeren in de spiegel te kijken

Tegenslag kan de schuld zijn van andere mensen, de maatschappij of het lot. Maar het is ook belangrijk je eigen aandeel toe te geven. Daar leer je van en dan kan je het in de toekomst anders doen.

Ook wanneer het wél lekker gaat, mag je jezelf een blik in de spiegel gunnen. Voor een welverdiend schouderklopje. Weet waarom het op rolletjes loopt, zodat je die inzichten kan gebruiken voor de rest van de weg naar jouw droom.

#4. Het op de lange baan schuiven

Zelfs wanneer we iets heel graag willen, denken we vaak dat nu niet het juiste moment is. Liever wacht je op meer tijd en energie, een volle bankrekening, meer ervaring. Je belooft jezelf dat het er later echt van gaat komen. Als de omstandigheden beter zijn.

Een realitycheck. Nú is het enige moment dat je zeker weet dat je stappen kunt maken om jouw droom te laten uitkomen. Wie weet of je later wel de kans krijgt?

#5. Op het droge willen blijven

Om iets te bereiken moet je uit je comfortzone komen. Dat is onzeker en kan je tegenhouden om ervoor te gaan. Risico’s nemen maakt je kwetsbaar. Mogelijk verspil je jouw tijd, geld en energie, want falen kan ook.

Is dat het waard? Om die vraag te beantwoorden, kan je bedenken hoe het zou zijn om je droom terug in de ijskast te zetten. Voelt dat verkeerd, dan is jouw droom het waard om na te jagen.

#6. Je afvragen of dit het wel is

Misschien ben je bang dat jouw droom in de realiteit tegenvalt. Accepteer die mogelijke teleurstelling. Dan heb je het maar wel mooi geprobeerd en hoef je later geen spijt te hebben.

Het is ook goed om te weten dat living the dream ook weer gewoon wordt. De euforie en geluk zakken onvermijdelijk weer naar een normaal niveau.

Maar het mooie is: je kunt de lat weer hoger leggen. Je leven houdt niet ineens op en er komen beslist nieuwe dromen op je pad. Zo groei je juist.

#7. Hangen aan ‘goede raad'

Mensen helpen elkaar graag en daar hoort ook ongevraagd advies bij. Het loont om hier uit te halen wat voor jou relevant is. Maar beter is het om gericht hulp te vragen aan de voor jou juiste mensen. Tenslotte is het jouw droom en hoe je het aanpakt is helemaal aan jou.

Bedenk ook dat anderen je misschien willen beschermen voor een mislukking. Dat is goed bedoeld, maar als zij hun onzekerheid op jou projecteren kan dat je belemmeren. Ook dan kan je maar beter je eigen plan trekken.

Aan de slag!

Streef je dromen na en leef vanuit jouw eigen waarden, talenten en ambities. In de training Krachtige keuzes leer je jouw ideale (loop)baan vorm en inhoud te geven.

Bekijk de training

Lees verder