• Joyce Hardholt

Dagboek van een uitsteller – Joyce [deel 3]

Met trillende handen klikte ik op de verzendknop. In een fractie van een seconde was hij weg. Heel onceremonieus, alsof dit geen enorme mijlpaal was. Mijn eerste voorstel was verstuurd naar de opdrachtgever. Ja, je leest het goed. Waar het vorige week maar stroef ging, zette ik deze week grote stappen voor mijn doel.

De kracht van een plan maken
Vorige week overviel de hectiek van de dag me. Op dat moment besloot ik: dat ging mooi niet nog eens gebeuren. Als goedmakertje had ik nog snel een afspraak ingeschoten met de stakeholder. Daarom begon ik deze tweede week met het concreet maken van mijn doel, ter voorbereiding op die meeting.

Ik zette daarvoor een simpel projectplan op papier. En ontdekte tot mijn grote plezier dat dat mijn doel ook direct SMARTI maakte. Twee vliegen in één klap! Het opschrijven van het plan gaf al een enorme kick. Ik merkte dat ik er direct weer zin in kreeg en dit het ook minder vrijblijvend maakte. Maar terwijl ik aan het plan werkte, gebeurde er iets bijzonders…

Nieuwe denkpatronen
Het zette me namelijk aan het denken over mijn (valse) overtuigingen. Al sinds ik de opdracht kreeg zat er een perfectionist op mijn schouder die vond dat ik iets prijswinnends moest aanleveren. Een kant-en-klaar product waar de opdrachtgever alleen nog maar even zijn handtekening onder hoefde te zetten.

Het zal je niet verbazen dat die hoge lat me verlamde. Maar terwijl ik aan het plan werkte, dacht ik: ‘waarom moet het eigenlijk perfect zijn? Waarom kan mijn voorstel niet een startpunt zijn?’ Een basis om het over te hebben met de stakeholder, om het daarna verder te ontwikkelen. Samen. Een project als dit kan ik niet alleen en dat moet ik ook niet willen.

Wat wel en niet past
Daarom is het ook oké als mijn voorstel nog gefinetuned moet worden, aangescherpt, verbeterd. Het is zelfs oké als mijn werk helemaal afgekraakt wordt. Huh? Ja, hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik dit echt meen. In het ergste geval ben ik namelijk niet de juiste persoon voor deze opdracht. Maar dan heb ik het geprobeerd en weet ik beter wat wel en niet bij mij past.

Klinkt mooi natuurlijk, maar dat betekent écht niet dat ik nu helemaal angstvrij ben. Ik wil nog steeds niet door de mand vallen. Ik wil niet dat dit voor mij te hoog gegrepen is. Dat merk je misschien ook al als je dit leest. Is het je opgevallen dat ik mijn voorstel steeds eerste voorstel noem? Alsof het iets is dat ik zó in elkaar heb gezet, op halve kracht, met twee vingers in de neus.

Daarmee wek ik de schijn dat ik beter kan. Dat is niet waar. Ik heb er mijn beste draai aan gegeven. Dus ik duim op een positieve reactie. Duim je mee? In het laatste deel van mijn dagboek lees je hoe de meeting met de stakeholder ging.

Lees deel 4

Stop met smoesjes
Ga jij ook echt de stappen zetten om je doel te bereiken? Stop met smoesjes en ga samen met ons uitstelgedrag te lijf in 21 dagen.

Get inspired!

Wil jij groeien in je werk? Meer uit jezelf halen, en uit anderen? Slimmer samenwerken met je collega's? Wij prikkelen je graag. Laat je e-mailadres achter en ontvang om de week relevante artikelen, nuttige tips, leuke testjes en onderzoeken, inspirerende quotes en meer.

Ja, inspireer mij!

  • Joyce-Hardholt
    Joyce Hardholt

    Tekstschrijver