• Joyce Hardholt

Het burn-out verhaal van Pim (deel 1): “Ik kon niet stoppen”

Ruim 14% van de werkende mensen heeft burn-outklachten. Zo ook Pim (35) die voor de tweede keer opgebrand is. “Als je de stresssignalen te lang negeert, is de maat een keer vol en schakelt je lichaam uit. Dat ik thuis kwam te zitten, was dan ook onvermijdelijk.” Een openhartig verhaal over hoe het is om burn-out te zijn.

Wat eraan vooraf ging
“Ik heb een jong gezin, een intensieve baan en wilde overal bij zijn. Met een nieuwe rol binnen de organisatie was ik druk bezig mijn carrière verder op te bouwen. Complimenten krijgen vond ik ontzettend belangrijk. Ik was echt zo’n strebertje die maar door-door-door blijft gaan.”

“Voor mij was het logisch om ook in mijn vrije tijd met werk bezig te zijn. Ik overschatte mezelf genadeloos. Drie jaar geleden had ik al een burn-out gehad en ik dacht: ‘ik ken de trucjes wel. Ik blijf wel overeind.’ Daardoor ben ik te lang doorgegaan. Wat ik me ook niet besefte is dat ik na mijn eerste burn-out nog altijd moe was. Dat was gewoon de nieuwe realiteit, je went eraan om je zo te voelen. Ik was me helemaal niet bewust van het onderliggende probleem.”

Toen begonnen de twijfels
“Voor de diagnose burn-out sliep ik al een half jaar slecht. In slaap vallen was voor mij altijd een koud kunstje geweest, ik kon me niet voorstellen dat mensen urenlang wakker lagen. Maar nu was mijn lijf steeds opgepompt. Ik kreeg geen rust meer. Dat lichaam dat maar niet uitschakelde maakte me ook angstig en daardoor werd het alleen maar erger.”

“Tegelijkertijd begon ik me gefrustreerd en verdrietig te voelen. Ik was nergens meer trots op. Toen begonnen de twijfels. Vind ik mijn werk, relatie, woning, vrienden en leven nog wel leuk? Alles begon te wankelen. Het liefst had ik me op zolder verstopt totdat die vreselijke twijfels overwaaiden. Ik was in een heel brede zin bezig met de vraag: ‘wat wil ik nou precies?’”

“Dat was natuurlijk heel heftig voor mijn vrouw. Zij had het er al langer over dat ik moest leren loslaten. Mijn energielek verbaasde haar niet. En natuurlijk had ze door dat ik slecht sliep. Maar ik wilde niet praten over de chaos in mijn hoofd. Ik vond het verschrikkelijk om haar ermee op te zadelen. En ook ‘verstopte’ ik haar onrust uit een soort zelfbescherming. Ik kon het er niet bij hebben.”

Feest van herkenning
“Pas na de diagnose, toen ik met een coach aan de slag ging, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Mijn coach zei tegen me: “jij bent hoogsensitief”. Dat had ik niet vermoed, maar ineens werd alles duidelijk. Ik ontdekte hoe ik in elkaar steek en waar ik een groot deel van mijn energie aan verlies.”

“Mijn hele leven richt ik al mijn energie op anderen, zonder rekening te houden met de gevolgen voor mezelf. Dat ik het gedrag van de ander compenseer. Als iemand bijvoorbeeld onzeker of humeurig is, voel ik dat direct aan en ga ik dat ‘oplossen’. Dat patroon is er diep ingesleten toen ik nog maar een jochie was. Maar het vraagt vreselijk veel energie.”

De omgeving accepteert het sneller
“De reactie op mijn werk was een warm bad, maar dat zag ik niet zo. Mensen om je heen zitten veel sneller in de acceptatie dan jijzelf. Ik vond het vervelend om te horen: ‘wat erg voor je’. Achteraf zagen mijn collega’s de signalen al. Maar ik hield hun goede adviezen af.”

“Toen ik het door het slechte slapen wat rustiger aan ging doen, zeiden ze: ‘joh, zou je niet echt even helemaal niksdoen? Stop maar eens echt.’ Dat ging nou net niet, ik kon heel moeilijk stoppen. De gedachte aan een pas op de plaats riep te veel emoties op: schuldgevoelens, falen, teleurstelling, angst. Ik maakte het heel groot: als ik nu een pauze neem is mijn leven zo goed als over.”

“Het brein maakt rare sprongen. Alles was te groot. Elke simpele vraag betekende voor mij: ‘los dit wereldprobleem op.’ Uiteindelijk dwong dit me toch om te stoppen. Het was niet vol te houden. Als je de stresssignalen te lang negeert, is de maat een keer vol en schakelt je lichaam uit. Dat ik thuis kwam te zitten, was dan ook onvermijdelijk.”

Benieuwd hoe het verder gaat met Pim?
We mogen hem volgen gedurende zijn herstel. Elke maand praat ik met hem over zijn burn-out. Over hoe hij ermee omgaat, hoe het is om uit te vallen, hoe hij langzaam weer opklimt en meer. Nu het weer beter met hem gaat, deelt hij zijn verhaal graag met jou. Deze reeks is voor iedereen die wil weten hoe het is om opgebrand te zijn. Of zich herkent in zijn verhaal. Weet dat je niet de enige bent!

Omdat dit zo’n persoonlijk verhaal is, heb ik de naam Pim gefingeerd.

Heb je last van werkstress?

Wanneer de druk te hoog is ontstaat spanning en ongezonde stress. Dit kan leiden tot vermoeidheid, overspannenheid en zelfs een burn-out. Achterhaal wat jouw persoonlijke stressfactoren zijn en ga stress te lijf. 

Ga stress te lijf

Get inspired!

Wil jij groeien in je werk? Meer uit jezelf halen, en uit anderen? Slimmer samenwerken met je collega's? Wij prikkelen je graag. Laat je e-mailadres achter en ontvang om de week relevante artikelen, nuttige tips, leuke testjes en onderzoeken, inspirerende quotes en meer.

Ja, inspireer mij

  • Joyce-Hardholt
    Joyce Hardholt

    Tekstschrijver