Eindsprint

En dan ineens is het zover. De laatste dag, wat gaat de tijd snel. Ik had nog even een eindsprint nodig voor de opdracht, want ik wilde nog wat aan de documenten van de kinderen toevoegen. En van een paar kinderen had ik de laatste dagen nog foto’s gemaakt die ik goed in deze documenten kon gebruiken. Dus dat betekende alle namen nog een keer langs. Ook nu kreeg ik toch last van “het is nooit af” en “het is ook nooit goed genoeg” dus ook nu niet. Die eigenschappen was ik dus nog niet kwijt… Maar het moest. Dus: goed=goed. Maar ja toch wel met mijn vertrouwde eindsprint. Ik kan het blijkbaar niet anders.

Laatste keer voor alles

En toen was daar dan toch echt de allerlaatste keer met de meiden van het Ave Maria Home for Children. Na de laatste keer de weg van het guesthouse naar de school/weeshuis met de tuktuk te hebben afgelegd werden we al zwaaiend ontvangen en kwamen de meiden overal vandaan om ons te begroeten. Voor de laatste keer weer lekker gespeeld. Ik heb weer lekker gerend (op blote voeten) met “schipper mag ik overvaren” en dergelijke.

Eerder die week hadden we de meiden getrakteerd op een appel en voor vanmiddag hadden we mandarijnen. De meiden krijgen hier heel prima te eten hoor, maak je geen zorgen, maar fruit is relatief duur. Nog nooit heb ik 30 kinderen van 5 tot 12 jaar zo zien genieten van fruit. Het was stil en je hoorde alleen het eten van het fruit!

Afscheid

Met gemengde gevoelens begon het afscheid. We werden getrakteerd op diverse dansvoorstellingen en we hebben ook nog stoelendans gedaan (Music chair). Natuurlijk moesten we meedoen en op het eind hebben we met z’n allen gedanst! Geweldig! Tussendoor nog wat praatjes van Uma, Ferista, Mathi, mijzelf, mijn man en uiteindelijk ook van Peter de manager van Aid India. Iedereen was tevreden, blij en ook een beetje verdrietig, net als ik.

Slik, de emotie komt zo af en toe toch erg hoog maar ik slik ‘m steeds weer weg. Helemaal onopgemerkt blijft dat niet. Sommige meiden komen naar me toe en zeggen dat ik vooral moet lachen. En dat doe ik ook. Want wat geweldig was dit en ik heb het toch maar mooi gedaan. Ik zal er steeds met een glimlach aan terugdenken en het zal vast invloed hebben op mijn handelen en denken in de toekomst. Ik durf zeker te zeggen dat het me veel heeft opgeleverd. Maar wat…dat kan ik nog niet allemaal onder woorden brengen. Nu alles eens laten bezinken en reflecteren.

Bedankt Schouten & Nelissen dat jullie medewerkers de kans geven om deze ontwikkeling mee te maken!

Vrijdag 29 maart 2013, Sathankulam