De laatste loodjes...

Na enige tijd van afwezigheid op het net weer een update! De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat is ook nu het geval. Het blijft fantastisch om hier te zijn maar de afronding van mijn activiteiten vroegen meer tijd dan verwacht. De drie hoofdonderwerpen de afgelopen dagen waren de school, het weeshuis en uiteraard Nzimano hotel.

Donderdag heeft Irene (mijn vriendin die vorige week ook is gearriveerd in Tanzania) een hele leuke kookles gegeven aan haar hotelmanagementklas, de leerlingen worden steeds losser en vragen steeds meer. Op vrijdag stonden we samen weer voor de klas om hotelmanagement-Engels te geven en wederom veel te oefenen met de leerlingen. ’s Middags kwamen ze allemaal (30 stuks + leraar Onam) bij het Nzimano hotel op bezoek om rondgeleid te worden. Onam nam de tijd door bijvoorbeeld per fles drank in de bar uit te leggen welk drankje het was, welk glas erbij hoort, of er alcohol in zit, etc. etc. Kortom, een nogal langdradige exercitie. Nadat ze echt álles gezien hadden waren we 3 uur verder en ging iedereen naar huis. Het was wel echt de moeite waard, geen één leerling was ooit in een hotel geweest.

Aan de slag

Donderdagmiddag en gisteren heb ik mister Kajuna (de aannemer) gezien. Ik heb hem voorgesteld aan Father Gracian, die verantwoordelijk is voor het weeshuis. We gaan de poort van het gedeelte waar de meisjes wonen repareren, de jongens krijgen een grote stenen tafel + banken waaraan ze kunnen zitten, eten, praten en studeren (steel-proof), de elektriciteit bij de meisjes wordt gerepareerd, de waterafvoer bij de meisjes wordt gerepareerd zodat ze ’s nachts niet meer buiten naar het toilet hoeven, de waterleiding wordt opnieuw in gebruik genomen en we hebben vorige week al dingen aangeschaft. De Diocese draagt bij door een goede coördinator aan te nemen voor het weeshuis en door er een bewaker te stationeren. We hebben veel onderhandeld, allerlei contracten samengesteld (in tweevoud, lang leve carbonpapier) en gisteren gingen we met de aannemer naar het weeshuis om te inspecteren. En… Ze zijn al begonnen! Er is beton gestort, er wordt een fundering voor de poort gelegd en alle materialen zijn al aanwezig. Mijn hart vulde zich met geluk; wat een concreet en mooi resultaat! Over 2 á 3 weken zijn ze al klaar.

Donderdag heb ik mijn laatste trainings(mid)dag in Nzimano gegeven. Wederom ben ik erg blij. Naast alle ‘improvements’ aan het hotel zijn de medewerkers nog steeds enorm gemotiveerd om zo klantvriendelijk mogelijk te zijn. De training stond in het teken van het borgen van klantgerichtheid. Leuk om te doen en ik heb goede hoop dat ze het vasthouden. Ik zal de mensen missen als ik straks weg ben.

Afspraken

Ik heb lang met Father Esperius en Father Sabas gesproken over mijn activiteiten en over de overdracht daarvan. Door te benadrukken dat als een brochure op de computer blijft staan er geen klant méér zal komen, raakten ze ervan overtuigd dat ook zij in actie moeten komen. Ze gaan de brochures wijd verspreiden in hun omvangrijke, landelijke netwerk dat ze als priesters hebben. Daarnaast heb ik Father Esperius laten beloven dat hij minstens één keer per twee weken met de medewerkers gaat praten over de voortgang, maar ook over hun creatieve ideeën. Ze barsten namelijk van de creativiteit maar zijn zelf vaak te bescheiden om ze uit zichzelf te delen.

Vanmiddag hebben de medewerkers hier een ‘surprise’ voor me georganiseerd om me te bedanken voor de tijd dat ik hier ben geweest. Leuk zeg, ik kijk er naar uit. Ze roepen al regelmatig dat ze me zullen missen straks, voor mij een bevestiging dat ik hier goede dingen heb gedaan.

En nu?

Zitten mijn taken erop? Nee, nog niet. Morgen vertrekken we naar Kasulu (waar ik in het begin ook ben geweest), Father Ezechiel wil me graag nog zien. En Paul Wabike (een Tanzaniaan die in Nederland woont en mij een cultuurtraining gegeven heeft voor de reis) vroeg me om daar wat documenten op te halen. Scheelt weer een postzegel. Vervolgens door naar Father Engelbert die ons ook graag wil zien en die op de weg richting Mwanza woont. Woensdag of donderdag zullen we in Mwanza aan komen en dan begint nog zo’n 1,5 week vakantie.

Ik verheug me enorm op de 2 weken die nog voor ons liggen. Parken bezoeken, misschien nog even aan het strand liggen, etc. Maar zal het hier ook wel heel erg missen. Een fantastische tijd ligt achter me, waarin ik enorm veel heb geleerd, mezelf veel beter heb leren kennen (gelukkig veelal in goede zin), een heel boek heb volgeschreven met overpeinzingen en verwonderingen en een heleboel nieuwe vrienden heb gemaakt. Ik zal het ritme van Tanzania missen straks. Een ervaring om nooit te vergeten!

Ga terug naar het profiel van Matthijs en lees zijn andere reisverslagen