Geduld is een schone (maar soms lastige) zaak

Hoe leer je een Tanzaniaan photoshoppen? Da’s best een lastige, héél veel geduld vragende klus! Gisteren was de grote dag; ik ging met Vedastus aan de gang om de brochure voor het hotel in elkaar te zetten.

Hotel op orde

Woensdag hebben we eerst alles georganiseerd. Omdat er weinig gasten waren en geen conferentie, konden we hard door werken om alles op orde te krijgen. De keuken, dining room, kamers, ga zo maar door. Vervolgens dinerende mensen, mensen bij de receptie, mensen in internetcafé en mensen bij de bar in scène gezet. Iedereen werkte vol overgave mee en namen hun rol zeer serieus. Prachtig om te zien!

Bij gebrek aan een goede camera, heb ik, voordat ik naar Tanzania ging, een nieuwe gekocht in Nederland. Het is mijn belangrijkste bezit hier. Wat een fantastisch ding! Hij werkt uitstekend, de batterij gaat zo’n 300 foto’s mee en de foto’s zijn erg mooi. Voor mezelf goed maar ook voor de brochures. Jolanda en Jaap, dank voor het meedenken betreffende de aanschaf!

Op hete kolen

Vedastus had teksten (die nog wel enige aandacht vroegen) gemaakt. In combinatie met de foto’s dacht ik in rap tempo iets moois in elkaar te kunnen draaien. Ondertussen wilde ik Vedastus leren om met het programma om te gaan, zodat hij zelf in de toekomst wijzigingen kan aanbrengen of andere brochures kan maken. Ik had er niet aan gedacht dat de gemiddelde Tanzaniaan geen computer bezit en er bijna nooit achter zit (slechts 0,7% van de bevolking zit wekelijks op Internet) dus het werd een tijdrovende klus. Nadat ik de eerste pagina voor had gedaan, liet ik hem een pagina maken. Hij snapte hoe het werkte maar ging tergend langzaam. Hee, daar kwam mijn resultaatgerichtheid om hoek kijken! Ik werd wat nerveus want ik wilde tempo maken, de brochure moest gisteren wel grotendeels af zijn. Na een paar uur doormodderen heb ik heel onverantwoord gezegd dat ik het verder wel zou doen en dat ik hem op een later moment verder zou leren het te gebruiken. Hij bleef er bij zitten en we hadden veel overleg over de teksten, welke foto’s waar moesten en hoe de brochure er op zijn aantrekkelijkst uit zag.

Leermomentje

Toen ik ’s avonds onder het genot van een biertje de dag aan het overdenken was, kwam ik tot het inzicht dat bovenstaande actie eigenlijk heel vreemd was. Vooral in Afrika. In Nederland is het misschien meer gangbaar, maar moest ik een deadline halen? Was het niet mijn opdracht om de mensen hier zelfstandig dingen te kunnen laten doen, ook als ik weg ben? Ik ben hier nog ruim een week en had gemakkelijk een paar uur per dag met de brochure en Vedastus bezig kunnen zijn. Jullie weten ondertussen dat tijd hier ook maar relatief is. Maar goed, het kwaad is geschied, de komende tijd moet ik maar wat mooie lesjes in elkaar zetten om hem flink te laten oefenen.

In de loop van volgende week heb ik een vergadering met Father Sabas en Father Esperius. Ik ben dan van plan om een zeer heldere taakverdeling tot stand te brengen, de noodzaak van sustainability te benadrukken en waar mogelijk deadlines te stellen. Het heeft hier weinig zin om die heel strak te stellen, men houdt zich er dan toch niet aan. Maar voor het einde van het droge seizoen de buitenkant van het hotel geschilderd hebben moet toch wel kunnen lukken? En het grootste gedeelte van mijn ondertussen 4 pagina’s lange actielijst inclusief handvatten om te starten toch wel eerder? Een mooie (sub)taak voor mijn opvolg(st)er zou dan zijn om te bekijken wat er gelukt is en wat niet en daar vervolgens weer actie op te ondernemen.

Ga terug naar het profiel van Matthijs en lees zijn andere reisverslagen