Aan de slag met SMART doelstellingen

Vandaag is de eerste training afgerond (in Kasulu) en iedereen was erg enthousiast. Ze hebben gezamenlijk een aantal projectplannen geschreven voor projecten die in principe geld moeten opleveren, zodat ze voor liefdadigheidsprojecten niet meer, of minder afhankelijk zijn van donaties. Uiteraard hebben ze het geleerde daarbij in de praktijk gebracht. Ze hebben dus de projectdoelen SMART proberen te definiëren en een gestructureerde en gefaseerde projectindeling gemaakt.

“Zou dat wel goed gaan?”

Daarbij blijven de cultuurinvloeden wel om de hoek kijken, want zij willen graag dat bijvoorbeeld tijdens de bouwfase van een school de stuurgroep regelmatig de bouw inspecteert. Toen ik uitlegde dat in principe het projectteam verantwoordelijk is voor de uitvoering van het project en regelmatig rapporteert aan de stuurgroep (die dus alleen in voorkomende gevallen sturend zal optreden) zag je ze denken: “Zou dat wel goed gaan?” We hebben afgesproken dat ze de plannen verder met elkaar uitwerken en ze mij per e-mail toesturen. Ze gaan bij de uitwerking ook al brainstormend met elkaar proberen een plan te bedenken om deze projecten te financieren, want voordat ze geld kunnen gaan verdienen zullen ze het nog een keer ergens moeten lospeuteren.

Broeder Theo

's Middags zijn we naar Kabanga geweest, ligt 5 kilometer van Kasulu. Daar hebben we de garage/werkplaats van broeder Theo bezocht. Deze (enigszins knorrige) Duitser van 72 jaar heeft daar een formidabele werkplaats neergezet waar alle auto’s gemaakt kunnen worden (zowel motorisch, als plaatwerk, lassen, spuiten en elektrisch), maar ook houtwerk zoals banken en kozijnen. Indrukwekkend.

Daarna zijn we de stuwdam gaan bekijken die hij gedurende twaalf jaar heeft gebouwd met zijn mensen (zonder zware machines!). Het water wordt door een ondergrondse buis naar een waterreservoir geleid wat een kilometer verderop ligt, waarna het met een noodgang door een buis de helling afgaat richting turbine en dynamo. De stroom die zo opgewekt wordt (400 volt) wordt vervolgens per hoogspanningsleiding 5 kilometer verder naar Kabanga geleidt waar het naar 220 volt wordt teruggeregeld. Ongelooflijk dat hij dat voor elkaar heeft gekregen (de man is van oorsprong smid!). Daarmee hebben een aantal gebouwen in Kabanga, waaronder het ziekenhuis en de garage in het regenseizoen 24 uur per dag stroom en in de droge seizoenen een paar uur per dag. Wat een klus, respect!

Vrijdag 12 november 2010, Kigoma.