Bye bye, Tanzania!

Dit zou wel eens één van de laatste verhaaltjes kunnen worden. Misschien dat ik in Dar es Salaam nog wat kan internetten. We’ll see. Vanochtend de laatste spullen in mijn koffer gedaan, maar aangezien Lucy nog wat spul mee gaat geven zal ik nog wel een keer opnieuw in moeten ruimen. Voor ik richting diocese wandelde ben ik nog even “de stad” in gegaan om te pinnen. Gisteren was de automaat voor onderhoud buiten gebruik. Vandaag was hij weer in de lucht maar weigerde mij geld te geven.

Welbekende ochtenddrukte

Op de zandvlakte voor het station (kun je geen plein noemen) was het de bekende ochtenddrukte. Het is daar een gaan en komen van minibusjes (allemaal Toyota’s). De een nog “mooier” versierd dan de ander, allemaal met teksten als ”Jesus is coming”, “I believe”, “he is there for you” en meer van dit soort wervende teksten. In die busjes zijn banken gemonteerd zodat er maximaal 14 personen in kunnen. Meestal zitten er een stuk of 20-24 in, plus de nodige bagage. Er kan dan echt geen kip meer bij en al die karren schuren met hun buik over de grond. En als ze voorbij een kuil komen raken ze die grond ook (hard). Wat een afgeragte barrels! Voor de mensen hier zijn ze heel belangrijk want ze verzorgen het vervoer naar Katonga, Ujiji of Kiganza voor weinig geld. Er rijden hier wel grote bussen, maar alleen op de grote afstanden (meer dan 100 kilometer). Die zijn trouwens minstens even afgeragd en versierd.

Ontbijt (met kaas!)

Om acht uur ontbijt bij de priesters. Speciaal voor de gelegenheid had Father G. een kaas uit Burundi laten komen. De eerste keer dat ik hier kaas zie. Het was nog lekker ook, een soort harde gele geitenkaas. Moet een klein fortuin gekost hebben.

Ik had om half negen en afspraak met Father E. maar dat zou allemaal wat anders lopen. Toen ik om kwart voor negen bij zijn kantoor aankwam (Tanzania time) was hij er nog niet. Zuster Dina vertelde me dat de bisschop me nu wilde spreken. Ik heb een uur met deze bevlogen man zitten praten. Hij heeft heel goed door hoe hij in de diocese vooruitgang wil boeken en realiseert zich ook dat je dat er niet door kunt duwen. Mensen hebben tijd nodig om te wennen. Hij heeft tien jaar in Rome gewoond en gestudeerd en veel rond gekeken in de wereld. Ik was onder de indruk van zijn visie en verhaal. Ik hoop dat het hem gaat lukken. Aan hem zal het zeker niet liggen.

Afscheidslunch

Lunch dit keer met het comité van uitgeleide in Nzimano: Elisabeth, Lucy, sister Angelica, Andrew (de driver) en Father E. is uit een vergadering weggelopen om mee te lunchen. Gezellig! Ondertussen worden er zoveel cadeautjes aangedragen dat ik alsnog richting de 40 kilo ga. Dat wordt weer bijbetalen op de luchthaven! Na de lunch afscheid nemen van de dames en heer bij Nzimano en richting airport. Voor het laatst geniet ik er van dat de dames de koffers willen dragen en dat ik met lege handen tussen hun in loop. En die koffers zijn zwaar!

Met andere ogen

Na het onvermijdelijke koffers wegen én bijbetalen en het handjes geven schuif ik de wachtruimte in. Als we drie kwartier later naar het vliegtuig mogen lopen staat het hele comité kushandjes gevend onder de luifel. Ik zal ze missen! De vlucht duurt drie uur en ik kijk vanuit de lucht met andere ogen naar het landschap dan 4 weken geleden: ik ben er enorm van gaan houden. In Dar es Salaam staat de taxi op me te wachten. Goed geregeld Tanja! Dar es Salaam is groot! En druk. De taxichauffeur schiet er met gemak doorheen, het verbaast me dat ik niet overal ongelukjes zie gebeuren.

Er is in het hotel, naast een douche die iets beter is dan in Kigoma (maar daar is dan ook alles mee gezegd) WIFI op de kamer zodat ik nu lekker op bed zit te schrijven. Ik maak het niet laat. Morgen staat de taxi om zes uur voor de deur. Om half negen zit ik in het vliegtuig, naar al mijn lieve schatten!

Tanzania, donderdag 25 november 2010.