Laatste dag van de laatste cursus

Vandaag is de laatste dag van de laatste cursus. Hoewel afgesproken dat we om negen uur zouden starten lukte dat uiteraard niet. Het werd tien uur. Ik maak er maar wat grapjes over maar leg wel uit dat je als projectleider met je team daar in de eerste vergadering afspraken over kunt/moet maken. Je zit de tijd van elkaar te verknoeien natuurlijk.

Waanzinnige plannen

Ook op de laatste dag werd zeer enthousiast gewerkt en iedereen is blijkbaar heel tevreden. Naast de gebruikelijke project management theorie en oefeningen heb ik de nadruk proberen op het SMART formuleren van doelstellingen, klein beginnen (want in hun enthousiasme zijn ze hier geneigd waanzinnige plannen te maken, die ze nooit realiseren) en wat voor hun vooral heel verrassend was: op “money generating projects”.

Al brainstormend hebben we een hele lijst met projecten opgesteld waarmee ze geld kunnen verdienen. Het einddoel (heel ver weg) is volledig onafhankelijk te zijn van sponsors en donoren. Nooit meer je hand op te hoeven houden voor geld om je project uit te kunnen voeren. In Kibondo lieten ze zien dat ze veel van de training hadden opgepakt: alle drie de projectplannen die ze uitgewerkt hadden betroffen kleine projectjes waarmee ze wat bescheiden winst kunnen maken, zodat ze een groter project kunnen opstarten en zo verder. Ik hoop dat ze die plannen ook gaan uitvoeren....

Niet echt SMART

Na het dankwoord en afsluitend gebed (het blijft ten slotte training voor het bisdom) en aansluitende lunch zouden we vertrekken. Zouden. Een van de banden bleek lek, er zat een 10 cm lange spijker in. Liever in Kibondo dan onderweg, zullen we maar zeggen. Na een uur kwam Emma met een gerepareerd wiel terug en konden we gaan. Nog even langs bij Father Engelbert die ons zijn prachtige in aanbouw zijnde project liet zien. 20 kamers met WC en douche rond een binnentuin, keuken, opslagruimte en woonkamer. Helaas ging de bouw niet erg hard. Lachend zei hij: “we hebben het niet SMART gedaan”. Niet Simpel en daardoor niet Realistisch. Wow, mooi voorbeeld.

Op de vraag wat de bestemming van het gebouw was zei hij:” Oorspronkelijk een convent voor zusters, maar we hebben hier maar 5 zusters dus 20 kamers is te veel. We zijn nog aan het nadenken wat we er mee gaan doen als het klaar is. (Daar heeft hij ruim de tijd voor, want dat gaat in dit tempo lang duren). Als ze een gebouw half zo groot hadden gebouwd was het nog te groot maar waren ze al wel klaar geweest.

Feest

Terug in Kasulu vielen we met onze neus in de boter: Father Castus was 25 jaar priester en er was voor hem een feest georganiseerd in de plaatselijke feesthal. Ik heb mijn ogen uitgekeken! Nee, het was geen swingfeest, dat is te veel gevraagd denk ik. Er is wel even door een man of twintig op de dansvloer gedanst (onder andere door een non van een jaar of veertig die bijna sensueel stond te schudden), maar het was vooral een feest met veel toespraken. In het Kiswahili. De volledig uitgewerkte tekst zal ik nog wel een keer publiceren! Hoewel ik er dus geen bal van verstond was het, ook door de aankleding, gaaf om mee te maken. En hoewel ik nog te weinig van Kiswahili versta om hele verhalen te volgen, merk ik wel dat ik het heel plezierig vind klinken. Leuk om er bij te zijn. Father Castus is trouwens een ongelooflijk leuke man dus ik gunde hem het feest van harte. Om twaalf uur zijn we terug naar de parochie van Father Deus gegaan, waar ik al heel gauw de luiken dichtdeed.

Tanzania, vrijdag 19 november 2010.